TAJEMNICA PSYCHOPATY, czyli co skrywa psychopata?

toksyczna znajomosc

Kto przychodzi Ci do głowy, gdy słyszysz słowo „psychopata”? Kogo widzisz w myślach, gdy słyszysz „osobowość psychopatyczna”? Czy według Ciebie człowiek musi dopuścić się tak wielkiego zła jak Ted Bundy, aby móc go określić, jako psychopatę?

Jakie tajemnice skrywał Ted Bundy?

Ted Bundy był jednym z najkrwawszych seryjnych morderców w historii USA. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku dopuścił się niezliczonej ilości morderstw. Zabił wiele młodych kobiet, zwykle przy użyciu tępego narzędzia, czasami przez uduszenie. Często wykorzystywał seksualnie swe ofiary, przed morderstwem i po morderstwie. Po ponad dekadzie usilnego wypierania się, w końcu przyznał się do ponad trzydziestu zabójstw jednak ich całkowita liczba jest nieznana. Został skazany na śmierć i stracony na krześle elektrycznym.

Choć Ted Bundy niewątpliwie należy do grona okrutnych psychopatów, to jednak faktem, o którym większość osób nie pomyśli jest to, że istnieje wielkie prawdopodobieństwo, że każda grupa społeczna, każda szkoła, każda firmy, czy organizacja ma w swoim gronie osobowość psychopatyczną. Choć Ted Bundy należy do najbardziej ekstremalnej, dramatycznej, nieobliczalnej wersji osobowości psychopatycznej, to jednak istniej wielu psychopatów, którzy nigdy nie dopuścili się tak okrutnych zbrodni…

Czy trudno rozpoznać psychopatę?

Psychopata, o którym piszę, bardzo różni się od seryjnego mordercy. Ten psychopata nigdy nie był w więzieniu, ani nigdy prawdopodobnie nie złamie prawa. Ten psychopata jest znacznie mniej oczywisty, ale za to bardziej powszechny, niż by się mogło wydawać.

Tajemnica, którą skrywa psychopata kryje się za charyzmą, urokiem, czarem osobistym, co jednocześnie tak bardzo przyciągają do niego ludzi. Tajemnica ukrywa się pod idealnym, aż wręcz perfekcyjnym płaszczem skrojonym z uśmiechu, śmiałości, towarzyskości, humoru, który psychopata nosi codziennie. Tymczasem skrywana tajemnica bardzo różni go od reszty ludzi.

To, co tak skrupulatnie ukrywane, jest nie widoczne dla osób, które mają z nim sporadyczne lub rzadkie kontakty, z wyjątkiem osób, które są mu najbliższe. Często partner, dzieci mogą to dostrzegać, ale w rzeczywistości tego nie rozumieją.

Co odróżnia psychopatę od innych ludzi?

Istnieje jedna główna cecha, istnieje jedna tajemnica, która odróżnia psychopatę od reszty ludzi i jest nią sumienie, a raczej jego brak. Krótko mówiąc – psychopata nie odczuwa poczucia winy. W tej kwestii jest wolny i może zrobić dosłownie wszystko. Wolność sprawia, że nigdy nie zapłaci wewnętrznym bólem, który tak często dosięga nas, gdy zrobi coś złego lub nieuprzejmego. Psychopata może powiedzieć, czy zrobić coś złego, niemiłego, obraźliwego i nie czuć z tego powodu żadnej skruchy.

Wraz z brakiem poczucia winy pojawia się głęboki brak empatii. Jedno jest pewne, dla psychopatów uczucia innych osób są bez znaczenia, równe zeru. A wszystko to, dlatego, że nie ma on zdolności, aby je poczuć.

W rzeczywistości psychopaci całkowicie inaczej postrzegają ludzkie relacje. Ich emocje działają zupełnie w innym systemie, który zwykle obraca się wokół sprawowania kontroli nad innymi. Psychopata będzie kierował się swoimi potrzebami, a nawet będzie w stanie obdarzyć Cię uczuciem, tylko po to, aby wciąż mieć „rękę na pulsie”. Użyje podstępnych sposobów, aby inni żyli według jego zasad, a jeśli to nie zadziała posunie się do bardziej drapieżnych środków. Może nawet się mścić i nękać…

Brak sumienia zwalnia psychopatę z jakichkolwiek ludzkich odruchów szacunku i zrozumienia. On akceptuje i rozumie tylko swoje potrzeby – wszystko inne jest tylko dodatkiem. Brak sumienia sprawia, że bywa bezwzględny, a nawet psychicznie nieobliczalny.

Warto wiedzieć jedno – psychopata nie popełnia błędów, jeśli takowy się pojawi, to na pewno przerzuci go na kogoś innego i o tym najlepiej wiedzą jego najbliżsi, którzy nie raz, a może nie dwa, muszą płacić za jego błędy zbyt wysokie rachunki. Życie z psychopatą jest niezwykle kosztowne dla ludzkiej psychiki.

Jaki jest psychopata wobec swoich dzieci?

Psychopata emocjonalnie szkodzi innych ludziom, w tym wielokrotnie własnym dzieciom. Często robi to celowo.

Psychopatyczny rodzic po wyrządzeniu krzywdy swojemu dziecku zachowuje się tak, jakby nigdy się nic nie wydarzyło i oczekuje od pokrzywdzonego tej samej postawy. Tak, więc jeśli psychopatyczny rodzic wyzwie swoje dziecko od idiotów to zachowa się tak, jakby nigdy nic nie powiedział.

Kłamie, przekręca prawdę, a przede wszystkim gra sytuacją, jak tylko mu wygodnie. Jeśli zrobi coś źle to na pewno się do tego nie przyzna i wszystko zrzuci na swoje dziecko. Psychopata nigdy nie bierze odpowiedzialności za swoje postępowanie – winny jest Staś i jego ruchliwość, winna jest Zosia i rozkojarzenie… Swobodnie manipuluje swoimi najbliższymi, aby przed innymi osobami być idealnym człowiekiem.

Jak postępowanie psychopaty wpływa na dziecięca psychikę?

Jako małe dzieci nie jesteśmy w stanie przedefiniować tego, co nas spotyka, jak bardzo jesteśmy wykorzystywani przez rodziców. Jesteśmy zbyt mali, zbyt słabi, aby zrozumieć obciążenia psychiczne, których doświadczamy. Natomiast w każdym dziecku jest wrodzona potrzeba bycia kochanym, bez względu na to, jaki rodzic jest, dziecko chce i zrobi wszystko by być kochanym. Często nawet będzie bronić psychopatycznego rodzica mówiąc do siebie: „Tatuś na pewno tak nie myśli”, „Mamusia się tak zachowuje, bo jest zmęczona”, itp. Dzieci bronią swoich rodziców, aby same mogły w jakiś sposób wyjść obronnie z poczucia krzywdy, którego doświadczają. Jednak wszystko zmienia się w dorosłym życiu, gdy odchodzą z domu rodzinnego i nagle zderzają się z okrutną prawdą. Na początku pojawia się wyparcie, obawa, że samemu człowiek nie poradzi sobie z prawdą. Choć może to chwilowo uspokoić, jednak na dłuższą metę jest to zbyt szkodliwe.

Udawanie i wypieranie jest pewnego rodzaju przyzwoleniem na noszenie ciężaru winy psychopatycznego rodzica. Dźwigamy jego postępki i wewnętrznie katujemy się tym, że tak musi być. Jednak tak nie musi być – nikt z nas nie ma prawa dusić się poczuciem winny innej osoby, nikt z nas nie ma prawa katować się od środka tym, czego nie zrobił.

Jak poradzić sobie z dziecięcą traumą?

Każde dziecko psychopaty musi na początek uznać i tym samym zaakceptować fakt, że jego rodzic przejawia cechy psychopatycznej osobowości. Musi zrozumieć jego postawę i tym samym pozwolić sobie na zrozumienie, czym jest brak poczucia winy.

Następny krok, choć bardzo trudny, dotyczy przyznania się samemu przed sobą, ile razy ponosiło się kary za winy psychopatycznego rodzica i jak wiele kar ponosi się do tej pory. Choć jest to bardzo bolesny bilans, ale właśnie na jego podstawie dorosłe dziecko psychopaty będzie w stanie podjąć kolejne kroki.

Kolejne kroki, które powinno się podjąć to: ograniczenie zaufania, prawdomówność, praca nad własną samooceną, stanowczość, praktykowanie asertywności, a w dalszej kolejności ograniczenie kontaktów do minimum lub całkowite zerwanie relacji.

Pamiętaj, psychopata nie ma sumienia i na pewno się nie zmartwi, że jego dziecko zerwało z nim kontakt. Bywa i tak, że gdy dorosłe dziecko zaczyna się „buntować” to często staje się zbędnym balastem, którego porzucenie jest dla psychopatycznego rodzica wybawieniem.

Temat tak „bliskich relacji” z toksycznymi osobowościami nigdy nie jest łatwy. Jednak musisz pamiętać, że nikt z nas nie ma prawa cierpieć i żyć przeszłością w teraźniejszości. Pewne więzy należy przerwać, aby móc uwolnić swoje szczęście w teraźniejszości. Zapamiętaj, Twoje życie jest najważniejsze, zadbaj o nie!!!

Autorka: O MNIE

Poprzedni wpis:
Następny wpis:

9 odpowiedzi na “TAJEMNICA PSYCHOPATY, czyli co skrywa psychopata?”

  1. Baranek pisze:

    Rzetelny opis cech psychopaty (i psychopatki!). Choć słowo psychopata pojawia się w całym artykule, to przecież psychopatki występują w przyrodzie równie często, jeśli nie częściej od psychopatów. Powicie, że się czepiam detali, ale w czasach kiedy psycholożka czuje się urażona, kiedy mówi się o niej per psycholog, może warto zwracać uwagę na takie “drobiazgi”? Swoją drogą opis idealnie pasuje do zachowań mojej ex partnerki. Nie dziwi mnie to, tylko potwierdza tezę z początku mojej wypowiedzi, że w tym krótkim tekście autorka zawarła bardzo wiele trafnych obserwacji.

    • Psychology of Life pisze:

      Drogi Baranku – dziękuję za Twoją opinię. Poruszyłeś w komentarzu problem lingwistyczny, a może troszkę socjolingwistyczny. Choć interesuje mnie ten obszar, to niestety zbyt mało mam wiedzy, aby na ten temat się wypowiadać. Choć po Twoim komentarzu wiedzę postaram się uzupełnić :)
      Z mojego punktu widzenia to najważniejszy jest człowiek i takowej formy wypowiedzi w moim artykułach używam. Słowo “człowiek” to rodzaj męskoosobowy i w ten sposób konstruuję teksty. Tak samo podchodzę do rzeczownika “czytelnik”, choć czasem staram się to “wypośrodkować” :)
      Oczywiście język ma znaczenie i duży wpływ na to, jak my postrzegamy świat dokoła nas. Jednak ja osobiście nie czuje jakiekolwiek dyskomfortu z powodu braku żeńskiego odpowiednika określonego słowa. Tak, jak napisałam najważniejszy jest “człowiek”…
      Troszkę się rozpisałam :) ale myślę, że udało mi się choć pokrótce wyjaśnić moje podejście do pewnych kwestii językowych :)
      Na koniec chciałabym jeszcze raz podziękować za komentarz i zachęcić do dalszego czytania. Mam nadzieję, że zostaniesz na dłużej :)
      Serdecznie pozdrawiam.

  2. Anka pisze:

    Moj ex mąż to tez psychopata. Przezylismy przy nim piekło. Chodziły mi po głowie różne mysli, ale gdy obejrzałam film Biały oleander, juz wiedziałam, ze tylko rozwód nas uwolni od tej kanalii. Rozmawiałam tez o naszej sytuacji z kolegami policjantami, i wszyscy powiedzieli mi jedno: Zabijesz świnię, a pojdziesz siedziec za człowieka. Nie opłaca ci się bo masz dzieci. Kreatura dostał wyrok za znęcanie, i rozwód orzeknięto z jego winy. Uffff Dziś, gdy wracam do domu, nie mam odruchu wymiotnego ani mysli samobójczych, razem z synami lubimy spędzac ze sobą czas w domu, i w swoim towarzystwie. Czujemy,że żyjemy… Chłopaki nie widują się z nim.Nie chcą. Ode mnie trzyma sie na odległosc, choc próbował zostac moim znajomym na fb…..Chichot losu, niech spada na szczaw.U jego matki zdiagnozowałam borderlain…Pojechana rodzinka. Cieszę się z każdego spokojnego dnia. Pozdrawiam autorke artykułu i czytelników.

    • Psychology of Life pisze:

      Droga Aniu – bardzo się cieszę, że jesteś i opowiedziałaś nam swoją historię. Każde doświadczenie skłania do refleksji, a przede wszystkim uczy i pokazuje nowe możliwości. Za Twoim przykładem może pójść wiele innych osób, które wciąż się boją. Pokazujesz, że można i to jest wartość nadwartościami – jeśli chce się zawalczyć o swoje szczęśliwe życie, to należy to zrobić. Nic się nie zmieni jeśli wciąż będziemy trwać w martwym punkcie.
      Serdecznie Cię pozdrawiam i ściskam :)

  3. Sylwia pisze:

    Właśnie przeczytałam artykuł o mojej matce!
    Mam 48 lat, swoje życie, swoją rodzinę, dzieci, wnuki… ale jak mam się z nią spotkać za każdym razem stresuję się jak dziecko które coś przeskrobało.
    2 miesiące temu, dokładnie w ostatni dzień roku poszłam do niej żeby złożyć życzenia ale znów trafiłam na kiepski dzień. Stwierdziłam, że nie jestem w stanie już znosić jej historii i muszę to zakończyć bo jestem u kresu wytrzymałości psychicznej. Od tego czasu nie widziałam się z matką, nie rozmawiałam nawet przez telefon. Przez pewien czas czułam się z tym dobrze, ale zaczyna mnie dręczyć sumienie, że to przecież moja mama, że ma już swoje lata i że powinnam się nią zająć…
    Pozdrawiam serdecznie!

    • Psychology of Life pisze:

      Droga Sylwio – zanim podejmiesz jakiekolwiek kroki zachęcam do przeczytania:
      –> http://psychologiazycia.com/toksyczni-ludzie-jak-wyznaczyc-granice/
      –> http://psychologiazycia.com/wstyd-poczucie-winy-czyli-co-toksyczne-osoby-lubia-najbardziej/
      –> http://psychologiazycia.com/toksyczni-rodzice-jak-rozpoznac-toksyczne-wiezy/
      Pamiętaj, że nie musisz dręczyć się poczuciem winy, możesz tak skonstruować “plan działania”, aby żyć w zgodzie z własnymi potrzebami i stanowczymi decyzjami. Warto nauczyć się asertywności i nie bać się wyznaczać granice.
      Serdecznie pozdrawiam.

    • Mala pisze:

      Sylwio nikt nie ma prawa zmusić Ciebie do osobistej opieki nad matką, jeżeli jest to ponad Twoje siły. I nie piszę tu o wysiłku fizycznym, tylko emocjonalnym. Matka mojego męża to psychopatka w ścisłym tego słowa znaczeniu. Wyrządziła nam i innym ludziom wiele zła. Ta kobieta nie ma sumienia i empatii. To potwór w ludzkim ciele. Ja zerwałam z nią wszelkie kontakty, a mój mąż bardzo je ograniczył. Spotyka się z nią tylko w celu dostarczenia jej zakupów, bo jest już starszą osobą i nie chce zostawić jej z tym samą. Ogarnia to z czysto technicznego punktu widzenia nie angażując się w to emocjonalnie. Jest jeszcze sprawna więc to na razie wystarcza. Jednak jeżeli zajdzie konieczność stałej opieki nad nią to nie zrobi tego osobiście – zapewni jej dom opieki. Takie matki z wiekiem stają się coraz gorsze i więcej bólu zadają, więc lepiej tego uniknąć. Poczucie winy – to jest to, na czym one najlepiej bazują, ale można sobie z tym poradzić ( najlepiej z psychologiem ). Może w Twoim przypadku wystarczy stawianie matce granic. Niestety, u nas to nie pomogło. Postawienie jej “betonowej ściany” jeszcze bardziej ją rozwścieczało. Została sama, ale to był jej wybór i to ona ponosi tego konsekwencje. Zbiera to co zasiała.
      Walcz o siebie i swoją rodzinę, którą założyłaś. Życie mamy tylko jedno i jak je przeżyjemy zależy tylko od nas. Mamy do tego niezbywalne prawo.
      Pozdrawiam.
      Mala

  4. Magdalena pisze:

    Czytałam ten wpis ze ściśniętym gardłem. Mam wrażenie, że opisuje mojego męża z którym jestem od 33 lat. Myślę że ze mną jest coś nie tak, nie potrafię się od niego odciąć i uwolnić z trudnego związku. Prowadzimy wspólnie interes i nie wiem jak sobie poradziłabym sama. Dzieci na szczęscie już odeszły z domu i sobie radzą. Ja tkwię w takim związku. Czyżbym miała aż tak pokręconą osobowość?

    • Psychology of Life pisze:

      Droga Magdaleno – warto zajrzeć w siebie jeszcze głębiej, a może jeszcze i jeszcze głębiej. Pewne rzeczy mocno są ukryte, a czekają na Twoją świadomość i pełne zaangażowanie w troskę o swój “świat”. Warto zatroszczyć się o siebie i nigdy nie poddawać się negatywnym myślom. Warto być dla siebie, by móc w pełni być dla innych. Masz prawo do swoich praw. Zatroszcz się o siebie. Serdecznie pozdrawiam.

Dodaj komentarz


ODSZUKAJ RADOŚĆ W KILKU SŁOWACH - CZYTAJ i UCZ SIĘ

TOXIC 2, jak poradzić sobie z miłością, która Cię niszczy?

toxic2

Toksyczna więź…

Coraz bardziej świadomi, a jednak wciąż tak bardzo nieświadomi… Niestety wciąż zbyt wiele osób tkwi w toksycznych relacjach, całkowicie rujnując swoje zdrowie psychiczne. Nazbyt wiele osób wciąż nieświadomie oddaje swoje życie w ręce wampira emocjonalnego. Traci wszystko – szczęście, radość, poczucie bezpieczeństwa, spokój, swoje prawa, zdrowie i to wszystko w imię zasad, które zostały zbudowane przez toksycznego wampira.

Jednak w życiu każdego z nas przychodzi taki moment w których pragniemy tylko jednego – wolności i rozumienia… Czy należysz do tych osób? (więcej…)

CZYTAJ

TOXIC, jak sobie radzić z osobami, które utrudniają Ci życie?

toxic

Emocjonalnie wykorzystani…

Emocjonalny wampir to szantażysta o wielu twarzach. Gra i wykorzystuje – owija sobie nas wokół palca i nawet nie wiemy kiedy, a już zachowujemy się tak, jak on sobie tego życzy. To nie Twoja wina!!! Emocjonalny szantażysta to cholerny manipulator – wykorzysta wszystko i wszystkich, by zdobyć to, co jest mu w danej chwili potrzebne. W nosie ma uczucia innych – najważniejsze to podbudowanie własnego ego…

Najtrudniejszy moment naszego życia to ten, w którym w końcu zdajemy sobie sprawę z faktu, że ta osoba nas krzywdzi. Ciągła krytyka, obgadywanie, niedorzeczne plotki, brak szacunku, obojętność ze strony bliskich… Odczuwasz to u siebie w życiu? (więcej…)

CZYTAJ

CZARNA KSIĘGA PERSWAZJI

perswazja

Sztuka perswazji to sposób na życie… Choć mylona z manipulacją, to jednak jest bardzo daleka od tego postępowania…

Perswazja to sposób przekonywania do własnych racji bez wpływu na zdrowie innej osoby. Pomaga dojść do konsensusu poprzez dyskusję zainteresowanych stron nad zaistniałym problemem – tym samym otwiera drogę do jego rozwiązania. Jest również nieodzownym czynnikiem łagodzącym wszelkie kłótnie, czy spory.

Należy pamięć, że perswazja nie polega na zmuszaniu, jak to lubi robić manipulacja. Perswazja nigdy nie jest powiązana z kłamstwem, czy mówieniem nieprawdy. Skupia się przede wszystkim na argumentowaniu danych twierdzeń i postaw w sposób rzeczowy i kompetentny.

…ale dość z teorią… Czas zobaczyć, czego nauczy nas CZARNA KSIĘGA PERSWAZJI…

Publikacji pomoże przede wszystkim opanować bezcenne techniki życia wśród wielu różnych osobowości… (więcej…)

CZYTAJ

DEPRESJA NIEWIDZIALNY WRÓG

DEPRESJA

DEPRESJA WCIĄŻ OBECNA…

Do tej pory na temat depresji powstało wiele książek, jednak wszystkie „jakieś takieś”… Niby służą pomocą, a wciąż zbyt wiele w nich skomplikowanych terminów… Zbyt mało poradników – zbyt mało prostych przekazów…

Dzisiaj chcę Ci przedstawić pozycję, która jest daleka od medycznych nierozumianych słów. Nie znajdziesz tu nic trudnego do zrozumienia. Ta książka jest napisana, by służyć i pomagać – ma zwiększyć świadomość samego chorującego, jak i jego najbliższych, którzy walczą razem z nim. (więcej…)

CZYTAJ

ZBURZĘ TEN MUR

zburz ten mur

CZAS NA ZMIANY…

Czy masz czasem tak, że gdziekolwiek się ruszysz, to napotykasz na mur? Próbujesz coś zmienić, coś osiągnąć, ale nic się nie zmienia? Jest pewien sposób na to…

Czas zburzyć ten okropny mur, który przez lata budowany był przez porażki, negatywne myśli, krzywdzące opinie, brak pewności siebie, trudne dzieciństwo, okrutne utarte schematy… Wszystko, czego teraz potrzebujesz, to uświadomienie sobie, jak dotrzeć do własnego szczęścia.

Dzięki tej książce odzyskać siebie – zrozumiesz i zaakceptujesz, a przede wszystkim nauczysz się prawdziwie żyć. Trener rozwoju osobistego pomoże Ci zrozumieć, co to znaczy żyć pełnią życia. (więcej…)

CZYTAJ

WŁADCA SŁOWA

wladcaslowa

Władca słowa… Jak skutecznie i celnie wymierzać słowo, aby osiągnąć władzę nad ludzkimi emocjami?

Książka, której opis właśnie czytasz, stawia sobie za cel dać Ci władzę nad ludzkimi emocjami. Będzie tu mowa o tym, jak możesz się nauczyć sięgać poza racjonalne motywy innych ludzi i oddziaływać bezpośrednio na ich instynkty, rozbudzając i rozpalając swymi słowami ich wyobraźnię. Pokażemy Ci, w jaki sposób, sięgając poza racjonalne motywy słuchacza, możesz rozpalać wyobraźnię samymi słowami. Czyli, w skrócie, dowiesz się przede wszystkim…

Nauczy się – Jak bezpośrednio wpływać na ludzkie instynkty, emocje i wyobraźnię, sprawiając, że wszelkie Twoje sugestie staną się nieodparcie fascynujące, zniewalające i hipnotyczne? (więcej…)

CZYTAJ

POTĘGA ŻYCIA – Jak zacząć od nowa, nie zmieniając wszystkiego wokół?

potegazycia

Każdy z nas w pewnym momencie swojego życia staje oko w oko z potrzebą zmiany, która często przychodzi niespodziewanie i od której tak naprawdę nie ma odwrotu. Zmiana dotyczy różnych sfer naszego życia, ale w dużej mierze będzie krążyć wokół wewnętrznej potrzeby natychmiastowej odmiany własnego losu…

Wewnętrzny głos krzyczy: „muszę coś zmienić, bo inaczej zwariuję”… Zmiana jest nieunikniona, a Ty od dzisiaj stajesz się jej mapą i przewodnikiem… (więcej…)

CZYTAJ

© 2015-2018 Psychologia życia - Wszelkie prawa zastrzeżone. / Design by Trójwizja.pl /